Ruim acht maanden geleden is ze uitgevallen. Een heftige privรฉsituatie had de basis onder haar voeten weggeslagen.
Ondanks haar enorme wil om terug te keren en om haar leven weer als normaal te leiden, lukte dit niet.
Op haar afdeling verliep het stroef. Ze voelde zich miskend, ergerde zich enorm en kwam volledig leeg thuis na een paar uur werken.
Ze merkte dat collegaโs afstand namen. Hun leven was doorgegaan, terwijl dat van haar stil stond.
De uiting van haar emoties is tijdens onze gesprekken groot. Haar stem is hoog, de blik in haar ogen fel en haar woorden scherp.
Collegaโs mijden het contact met haar steeds een beetje meer.
Ze voelt afwijzing.
In onze gesprekken vraag en luister ik, spiegel ik wat ik hoor en benoem ik een rode draad.
Ze zegt: โIk vraag om hulp, maar niemand helpt.โ
Is dat zo? Krijgt zij geen hulp of sluit de hulp die haar wordt geboden, niet aan bij wat ze eigenlijk nodig heeft?
We onderzoeken de balans tussen geven en nemen en tussen verwachtingen en werkelijkheid.
Het gesprek gaat richting gevoeligheid en hooggevoeligheid; over de impact van geluiden, van drukte en van emoties van anderen op haar balans. Over prikkels die harder binnenkomen, en emoties die dieper gaan.
Hoe dat zou kunnen verklaren waarom ze zich zo uit evenwicht voelt.
Het bespreken van onderwerpen als dit brengt vaak lucht en begrip.
๐๐ข๐ฏ ๐ง๐ณ๐ถ๐ด๐ต๐ณ๐ข๐ต๐ช๐ฆ ๐ฏ๐ข๐ข๐ณ ๐ช๐ฏ๐ป๐ช๐ค๐ฉ๐ต.
๐๐ข๐ฏ ๐ท๐ฆ๐ณ๐ธ๐ช๐ซ๐ต ๐ฏ๐ข๐ข๐ณ ๐ป๐ฆ๐ญ๐ง๐ป๐ฐ๐ณ๐จ.
๐๐ข๐ฏ ๐ฐ๐ท๐ฆ๐ณ๐ญ๐ฆ๐ท๐ฆ๐ฏ ๐ฏ๐ข๐ข๐ณ ๐ฉ๐ฆ๐ณ๐ด๐ต๐ฆ๐ญ๐ญ๐ฆ๐ฏ.
Als coach zie ik vaak dat dรกรกr de wending begint.
๐๐ฆ๐ณ๐ด๐ต๐ฆ๐ญ ๐ฃ๐ฆ๐จ๐ช๐ฏ๐ต ๐ฏ๐ช๐ฆ๐ต ๐ฃ๐ช๐ซ ๐ฉ๐ข๐ณ๐ฅ๐ฆ๐ณ ๐ธ๐ฆ๐ณ๐ฌ๐ฆ๐ฏ, ๐ฎ๐ข๐ข๐ณ ๐ฃ๐ช๐ซ ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ฃ๐ฆ๐จ๐ณ๐ช๐ซ๐ฑ๐ฆ๐ฏ ๐ท๐ข๐ฏ ๐ซ๐ฆ๐ป๐ฆ๐ญ๐ง, ๐ฆ๐ฏ ๐ฅ๐ข๐ข๐ณ๐ฎ๐ฆ๐ฆ ๐ฃ๐ฆ๐ต๐ฆ๐ณ ๐ธ๐ฆ๐ต๐ฆ๐ฏ ๐ธ๐ข๐ต ๐ซ๐ฆ ๐ฏ๐ฐ๐ฅ๐ช๐จ ๐ฉ๐ฆ๐ฃ๐ต.
